admin_template

Blog

Pamiętamy

Po wkroczeniu Armii Czerwonej na tereny Polski we wrześniu 1939 r. do sowieckiej niewoli trafiło ok. 250 tys. żołnierzy, w tym ok. 10 tys. oficerów zawodowych i rezerwy. Tworzyli polską inteligencję – lekarze, prawnicy, nauczyciele, literaci, inżynierowie, politycy… Umieszczani byli w obozach w Starobielsku, Kozielsku i Ostaszkowie.

5 marca 1940 roku biuro polityczne Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Partii Komunistycznej, czyli partii bolszewików, podjęło decyzję, aby sprawy czternastu tysięcy siedmiuset jeńców wojennych w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie, a także jedenastu tysięcy aresztowanych na obszarze wschodnich województw II RP, okupowanych przez Związek Sowiecki, rozpatrzyć w trybie specjalnym „bez wzywania aresztowanych i bez przedstawienia zarzutów, decyzji o zakończeniu śledztwa i aktu oskarżenia, z zastosowaniem wobec nich najwyższego wymiaru kary – rozstrzelania”. Z polecenia najwyższych władz Związku Sowieckiego z Józefem Stalinem na czele, masowych zabójstw w Lesie Katyńskim, w Kalininie (obecnie Twer), Charkowie, a także w innych miejscach, m.in. na terytorium dzisiejszej Białorusi dokonali funkcjonariusze NKWD. Rozstrzelano co najmniej 21 768 polskich obywateli.

17 lub 18 lutego 1943 roku Rosjanie mieszkający w pobliżu Katynia  wskazali władzom niemieckim dokładne miejsce pochówku. Niemcy rozpoczęli prace ekshumacyjne i 11 kwietnia Agencja Transocean nadała komunikat o odnalezieniu w Lesie Katyńskim zwłok 10 tysięcy polskich oficerów. 13 kwietnia 1943 roku informacje te powtórzyło Radio Berlin.

Przez 50 lat (1940–1990) władze ZSRR zaprzeczały swojej odpowiedzialności za zbrodnię katyńską. 13 kwietnia 1990 roku oficjalnie przyznały, że była to „jedna z ciężkich zbrodni stalinizmu. Wiele kwestii związanych z tą zbrodnią nie zostało jak dotąd wyjaśnionych.

14 listopada 2007 Sejm Rzeczypospolitej Polskiej  uchwalił Dzień Pamięci Ofiar Zbrodni Katyńskiej   obchodzony co roku 13 kwietnia, w rocznicę opublikowania przez Niemców w 1943 informacji o odkryciu w ZSRR masowych grobów oficerów Wojska Polskiego.

Zbrodnia Katyńska to jedna z najtragiczniejszych kart w dziejach narodu polskiego, akt zemsty Stalina na obrońcach Polski z 1920 roku i cyniczny plan wymordowania elit naszego państwa. To także tragiczna historia rodzin zamordowanych oficerów, których los długo nie był znany, a po odkryciu prawdy nie wolno było o tym wspominać. To także heroiczna walka o pamięć, zakończona zwycięstwem, ale jednocześnie rodząca potrzebę dalszego wołania ku przestrodze następnych pokoleń.

Z okazji 80. Rocznicy Zbrodni Katyńskiej przy wejściu do budynku Urzędu Marszałkowskiego przy al. Niepodległości 34 w Poznaniu pojawiła się rocznicowa ekspozycja, prezentująca m.in. kopie listów oficerów do rodzin z więzień NKWD, czy wizerunek porucznik pilot Janiny Lewandowskiej, córki generała Józefa Dowbora Muśnickiego, jednego z głównodowodzących Powstaniem Wielkopolskim 1918/1919. Porucznik Lewandowska była jedyną kobietą wśród polskich oficerów uwięzionych w obozie w Kozielsku, rozstrzelaną w Katyniu 21 lub 22 kwietnia 1940 roku. Kompozycję wizualną dopełniają fragmenty listów pomordowanych tam polskich obywateli.

Cześć Ich Pamięci!

20200410-073531.jpg
20200410-073511.jpg
20200410-073459.jpg
20200410-073435.jpg